Het verbonden kind

Vol verwachting klopt ons hart…

Hoe niet- gecommuniceerde verlangens en behoeften je relatie kunnen ondermijnen

Hoe een kindverlangen in ons, ons in de problemen brengt.

December is de maand waarin de meeste gedachten over ‘gaan scheiden’ ontstaan.
Blijkbaar gebeurt er collectief iets in ons wat ons daarheen voert.
Donkere dagen, Sint- en Kerststress, einddata voor allerlei dingen op het werk, goede voornemens en je dus bewust worden wat nog niet lekker loopt… , genoeg redenen om aan jezelf voorbij te rennen en geen tijd te hebben voor reflectie. Dan is het verleidelijk om de oorzaak van je eigen onrust bij de ander neer te leggen. En heb je eenmaal díe focus, dan kan het lastig zijn om er van af te komen!

Een simpel voorbeeld als metafoor:
Je had allerlei plannen en verwachtingen voor Sinterklaasavond met je kinderen. Door tijdgebrek (want eenmaal bezig kom je op steeds meer ideeën) kom je in de stress, je probeert wat uit te besteden aan je partner en die pakt het niet op zoals jij het gehoopt had. Teleurstelling. ‘Hij/zij begrijpt me ook nooit; hij/zij is echt niet creatief; hij/zij loopt er de kantjes van af, ik moet het weer alleen doen’.
Je stapt in een aanname over de ander.
En voor je t weet zie je het overal gebeuren.
En wordt het steeds groter.
Zo groot dat het een PUNT wordt in jullie relatie.

De hele film terug draaiend: Waar ging het mis? Waar misten jullie elkaar?

Is de communicatie over jullie verlangens en behoeftes wel duidelijk? Of valt hierin veel te verbeteren door regelmatig daar bij stil te gaan staan. Je zult dan eerst bij jezelf moeten voelen wat je verlangt vanuit een diepere laag. Dat kan wel eens iets heel anders zijn dan dat hij ‘een leuker gedicht had gemaakt’. Misschien had je wel veel meer plezier willen hebben en waren jullie verdwaald geraakt in het materiele, de cadeautjes.
Ligt daarin je teleurstelling. (En zie dit voorbeeld nog steeds als een metafoor!)

Of vind je dat de ander je maar moet aanvoelen?
Ook deze verwachting hoor ik vaak als reden voor gedachten over een scheiding.
Maar helaas: Hopelijk had je een vader en moeder je ooit als kind goed konden aanvoelen in wat je nodig had, maar van een partner kan en mag je dat niet verwachten. Simpelweg omdat je partner dat niet kán en het zijn/haar taak niet is.
In je volwassen- zijn heb je de taak om te communiceren over je behoeften en verwachtingen. Het is niet anders. Dit kan je niet uitbesteden, tenzij je in een kind-rol wilt blijven zitten. Dus daarin heb je zelf de taak om eerlijk en open te zijn. (Wat best lastig is!)

EN het blijft dat een relatie af en toe te scherpe kanten heeft. Dat persoonlijke pijnpunten die niet opgelost worden, een reden zijn om uit elkaar te gaan. Simpelweg omdat ze ondermijnend zijn aan de liefde. Dat is een grote stap verderweg.
Eerst: bij gedachten over scheiding, kijk eerst naar waar het mis ging!
Het haakje zit vaak aan de binnenkant.

Mooie december maand gewenst!
lieve groet, Els