Naar den Haag of naar het bos?


De jeugd gaat de straat op voor het klimaat. Dit gegeven voelt voor mij dubbel. Ik vind het mooi dat pubers en adolescenten voor hun eigen toekomstige leefklimaat opkomen en ‘de politiek’ aanspreken op nalatig gedrag. Daarnaast hoop ik ook dat ze hun ’ouwelui’ aanspreken op diens nalatig gedrag en, nog een stap verder, zichzelf afvragen.. wat doe ik zelf? Het dubbele gevoel van deze demonstratie gaat naar de basisschoolkinderen. Zij geven me het gevoel van gêne. Wat ik hoor is dat ze ons wijsneuzig napraten. Ze hebben het over zaken waar ze ten diepste nog geen flauw benul van kunnen hebben. En wij houden hen als een soort van schild vóór ons: Kijk onze kinderen eens! Wat klopt hier niet? Het eerste. Het is niet de taak van jonge kinderen bezig te zijn met zaken waar ze nog niet verantwoordelijk voor zijn.

Ze mogen en moeten zich eerst nog ontwikkelen. Kinderen tot een jaar of 14 moeten eerst nog ‘thuis te komen’ in hun lijf en zichzelf leren kennen, ze hebben te leren een sociaal mens te worden, leren en ervaren hoe de materie en de planeet (waar o.a. het klimaat een deel van is) eruit ziet en leren hoe de maatschappij vormgegeven is. Pas dan kunnen ze meer autonoom denken en een oordeel vormen. Het tweede. Onze jonge kinderen gaan nu op de barricades voor iets waar ze zich nog geen zorgen over zouden hoeven maken. Ze moeten op die leeftijd nog kunnen vertrouwen op hun ouders en alle andere volwassenen. Vertrouwen dat deze volwassenen zorg dragen voor de goede randvoorwaarden voor het leven van hun kinderen. Het is dus niet hun taak om te gaan demonstreren, maar die van ons. Daarom voelt het ongemakkelijk hen op die plek te zien. En gezien alle commentaren in de kranten hebben meer mensen daar last van. Wat dan wel? Het is zaak dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid op zich neemt. De politiek het zijne, wij als ouders het onze, en de kinderen het hunne. Ouders, in samenwerking met het onderwijs, zijn er verantwoordelijk voor hun kinderen te faciliteren, te steunen en uit te dagen in hun ontwikkeling. Als het goed is gaat dit leren voor de kinderen gepaard met een zich verbonden voelen. Verbonden met zichzelf (in de breedste zin), verbonden met de ander, met de maatschappij, met de materie en met de natuur. En.. waar je je mee verbonden voelt daar ben je zuinig op. Dat is de basis van een liefdevol leven. Wanneer we willen werken aan een goed klimaat dan moeten we onze kinderen dus vooral meenemen het leven en de natuur in. Hen dáár de liefde voor de planeet leren. Zodat ze later vanuit liefde voor de natuur de juiste dingen gaan doen voor de planeet, en niet omdat het van buitenaf wordt opgelegd als omgangsvorm. Daar hebben we zelf toch ook geen zin in! Praktisch aan de gang Vanuit onze ouderrol kunnen we onze kinderen leren zuinig te leven. We kunnen hen leren zorgvuldig te zijn met wat ze hebben en leren zorg te dragen voor hun eigen milieu. Dat gaat met kennis overdracht, met hen ervaringen te laten opdoen en vooral het vóór te leven. We kunnen een paar echte statements maken. En daar kunnen kinderen in meedenken zodat het ook hun keuze is. We kunnen bijvoorbeeld kiezen voor bewust omgaan met de batterij- opladers (elke selfie kost energie!) , eten, maximale douchetijd, maximale kamertemperatuur, niet meer met de auto naar school, plastic beperking, afval scheiding, whatever. Als het maar past bij onze innerlijke overtuiging zodat we onze keuzes kunnen uitdragen en volhouden. Dan gaan kinderen gewoon met mee.

En één tip: heb af en toe een knipoogje naar je kind..!

  • Facebook Social Icon

Contact & Bedrijfsinformatie

Els Brakman - Het Verbonden Kind.
06 - 30014915

info@hetverbondenkind.nl

Werkadres:

Bellamystraat 15
Utrecht
Voor privé- gesprekken en de workshops.

 

KvK nr: 53603885

© 2019 Els Brakman