Verleg een paar stenen!

Voor moeders en vaders die uit hun familiepatronen willen stappen 


'Ik ga het met mijn kinderen echt anders doen dan ik zelf heb meegemaakt!'               Maar help... hoe harder je dat probeert, hoe erger het lijkt te worden!                                         Herken je dit?

Om te weten waar je heen gaat, is het nodig eerst te weten waar je vandaan komt. Het begon zo Je groeide op in een gezin met een eigen gezinscultuur. Dat is de cultuur die je vader en moeder samen maakten. Daar zaten gewoonten en aannames in die zij weer vanuit hun eigen gezinscultuur hadden meegenomen. Bijvoorbeeld: ‘niet zeuren’ en ‘lief zijn’. Samen met hun eigen ideeën én de heersende tijdsgeest hebben ze daar een nieuwe smeltkroes van gemaakt. En dat was jouw setting waarin jij groot groeide. Met leuke en minder leuke ervaringen. Wat is je bijgebleven? Het geheugen van een mens is fascinerend. De een weet nog de leuke dingen die ze met elkaar deden, de ander heeft de sfeer onthouden waarin ze verkeerde en de derde heeft de nare momenten haarfijn op het netvlies. En alles is waar. Maar wel slechts een deel van het geheel. En dat kan je behoorlijk hinderen! Hoera ik ben moeder! Dan ligt er op een gegeven moment in je leven je baby in de wieg. Dolblij! Maar ook…  wat een gedoe! Luiers, hapjes, oppas, snottebellen, speelafspraakjes, clubjes, eindeloos veel eten en vuile was. Je gaat op de adviezen van kraamzorg, moeders, zussen, vriendinnen en boeken af. Weet jij veel.. Je overleeft Je trotseert het ouderschap zoals je denkt dat het hoort. Zoals het je is voorgedaan. Zoals het je is ingeprent. Zoals je links en rechts om je heen ziet dat anderen het doen. En ja, je probeert het ook beter te doen dan hoe je het zelf hebt gehad. Dat wat jouw ooit is overkomen, jouw littekens, daar wil je je kind voor behoeden. Met al je wilskracht. Dan blijkt de praktijk toch weerbarstig. Je wilt geen ruzie maken met je partner waar je kinderen bij zijn, maar toch schiet je uit je slof waar je kind bij is. Je wilt je kind niet afwijzen en vooral begripvol blijven, maar ineens hoor je jezelf zeggen: ‘zeur niet zo’. Je kind mag zijn wie hij is, maar wanneer hij wat onhandig voor zichzelf opkomt zeg je: ‘doe eens lief...’ Dan is het alsof je je moeder of vader weer hoort. Dan voel je weer hoe hard het toen bij jou naar binnen kwam. Dat is super frustrerend! Waarom het zo moeilijk is Herinneringen, dus ook die niet fijn zijn, zijn verbonden met bepaalde normen. Bijvoorbeeld: niet zeuren, doe maar gewoon, goed je best doen, lief zijn waren bijvoorbeeld de normen die mede jullie gezinscultuur bepaalden. En op het niveau van deze normen en overtuigingen ben je vaak meer loyaal aan je familiesysteem dan je denkt. Of zou willen. Maar loyaal zijn zorgt ervoor dat je 'erbij hoort'. Bij je familie hoort:‘zo doen we dat’. Het is dus ook nuttig. Je zet nogal wat op het spel om die loyaliteit op te geven! Jezelf vrijmaken. Wil je echt vrij zijn als opvoedende ouders, dan moet je dat wat je met de paplepel hebt binnen gekregen, onder de loep nemen. Net als pubers dat doen naar hun ouders. What's in for me? Wat is waardevol in de basis, en wat niet? En wat waardevol was... hoe ga ik dat op mijn manier in mijn opvoeding vormgeven? "Ik hou net als mijn moeder niet van zeurende kinderen, maar… ik kan het anders communiceren met mijn kind wanneer hij zeurt. En misschien lijkt het op zeuren, maar zit er iets achter waardoor ik hem beter kan begrijpen. Laat ik me daar eens op gaan focussen". Zo wordt dat waartegen je je verzet, namelijk je allergie om je kind als zeurend weg te zetten, in een breder perspectief geplaatst. Je lost het met begrijpen en je wilskracht zo goed mogelijk op. Maar dan nog.. dan nóg kan het fout gaan. Dat het je niet lukt. Dat je jezelf verfoeit omdat je je kind toch een zeur vindt. Of jezelf. Dat je nog steeds je moeder in jezelf terug hoort..Dat je helemaal niet wil. En het lijkt wel of je kind steeds meer gaat zeuren! Totdat je een knoop in je buik voelt. Je voelt: ‘ik doe iets wat niet klopt met wat ik ten diepste wil’. Dat is het moment dat de oermoeder/vader in je wakker wordt Niets is namelijk dan belangrijker dan de relatie met je kind! Door alles heen wil je je kind vrijuit kunnen liefhebben. Weg met die knoop! Dan is er geen enkel advies van buitenaf meer mogelijk: Je kan alleen nog kiezen om te gaan luisteren naar jezelf. Erop vertrouwen dat de antwoorden in jezelf liggen. Zeker wanneer het over je kind gaat. Je kunt kiezen. Je wordt uitgenodigd om te luisteren naar wat die knoop je wil zeggen. Om te durven voelen. Loeispannend, want dan geven de familiepatronen waarachter je je kon verschuilen je geen beschutting meer. Je kind kan je niet meer wegzetten als zeurend, maar je voelt nu zijn behoefte aan verbinding, waar je op dit moment geen raad mee weet… Want je herkent in je kind ook je eigen behoefte aan verbinding van toendertijd. En dat is pijnlijk en blokkeert je. Lef hebben Durf je je af te vragen wat je zelf toen verlangde? En wat je kind nu verlangt? Geloof me of niet…het is ten diepste altijd het verlangen om de liefde weer te voelen stromen. De verbinding weer te ervaren.  Dit herstel lukt niet met praten, niet met denken, niet met verklaren, niet met willen. Je moet wat 'stenen in de beek' verleggen. That’s all.  Maar daar moet je wel lef voor hebben. Stenen verleggen Die stenen staan voor de lastige familiepatronen. Patronen die uit een noodzaak tot overleving zijn voortgekomen. 'niet zeuren, want ik kan je niet de liefde geven die je nu van me vraagt'.  Hoe harder je vecht tegen zeuren , hoe meer je de liefde niet kan geven.  Wat wel helpt is om opnieuw te kijken naar wat zeuren voor je betekent. Want ooit was het in je familie nodig, maar nu niet meer. Door deze 'steen' te herkennen als blokkade kan je hem verleggen. Je kan eens kijken of je het zelf al middels een eigen ritueel kunt oplossen. En anders:    Ik werk graag met het Opstellen van het Verlangen. Met je wilskracht ben je hard aan het werk, en toch struikel je steeds over dezelfde steen? Dan helpt het wanneer je middels een opstelling ervaart dat je helemaal niet loyaal meer hoeft te zijn aan familiepatronen. Je hoort er namelijk, ook zonder dat, echt wel bij. Ik help je jouw stenen te verleggen zodat de je eigen oerliefde voor je kind weer ongehinderd  kan stromen. Dat maakt het leven een stuk gemakkelijker. Je  hebt immers geen innerlijke gevecht meer  ! Welkom! Ps. Doorsturen? Graag! opgeven voor mijn nieuwsbrieven: www.hetverbondenkind.nl/home

  • Facebook Social Icon

Contact & Bedrijfsinformatie

Els Brakman - Het Verbonden Kind.
06 - 30014915

info@hetverbondenkind.nl

Werkadres:

Bellamystraat 15
Utrecht
Voor privé- gesprekken en de workshops.

 

KvK nr: 53603885

© 2019 Els Brakman